ای خنک آن مرد کز خود رسته شد

ذات ظلمانی او انوار شد

سنگ سرمه چونک شد در دیدگان

گشت بینایی شد آنجا دیدبان

در وجود زنده ای پیوسته شد

وای آن زنده که با مرده نشست

مرده گشت و زندگی از وی بجست