ای دریغا ای دریغا ای دریغ

تا زمن آتش زند اندر خسی

سوخته چون قابل آتش بود

سوخته بستان که آتش کش بود

کانچنان ماهی نهان شد زیر میغ

چون زنم دم کآتش دل تیز شد

شیر هجر آشفته و خون ریز شد