تا زمن آتش زند اندر خسی

ای که جان را بهر تن می سوختی

سوختی جان را و تن افروختی

سوختم من سوخته خواهد کسی

سوخته چون قابل آتش بود

سوخته بستان که آتش کش بود

ای دریغا ای دریغا ای دریغ