ای که جان را بهر تن می سوختی

عکس او را دیده تو بر این و آن

می برد شادیت را تو شاد ازو

می پذیری ظلم را چون داد ازو

سوختی جان را و تن افروختی

سوختم من سوخته خواهد کسی

تا زمن آتش زند اندر خسی