سوختی جان را و تن افروختی

می برد شادیت را تو شاد ازو

می پذیری ظلم را چون داد ازو

ای که جان را بهر تن می سوختی

سوختم من سوخته خواهد کسی

تا زمن آتش زند اندر خسی

سوخته چون قابل آتش بود