چون بود چون او قدح گیرد به دست

چون زنم دم کآتش دل تیز شد

شیر هجر آشفته و خون ریز شد

آنک او هشیار خود تندست و مست

شیر مستی کز صفت بیرون بود

از بسیط مرغزار افزون بود

قافیه اندیشم و دلدار من