بی جهتها ذات جان روشنست

گر تو خود را پیش و پس داری گمان

بسته جسمی و محرومی ز جان

زیر و بالا پیش و پس وصف تنست

برگشا از نور پاک شه نظر

تا نپنداری تو چون کوته نظر

که همینی در غم و شادی و بس