تا بگوشت گویم از اقبال راز

چند یزدان مدحت خوی تو کرد

تا عمر را عاشق روی تو کرد

پیش من بنشین و مهجوری مساز

حق سلامت می کند می پرسدت

چونی از رنج و غمان بی حدت

نک قراضه چند ابریشم بها