چند یزدان مدحت خوی تو کرد

دید او را شرمسار و روی زرد

پس عمر گفتش مترس از من مرم

کت بشارتها ز حق آورده ام

تا عمر را عاشق روی تو کرد

پیش من بنشین و مهجوری مساز

تا بگوشت گویم از اقبال راز