پس عمر گفتش مترس از من مرم

محتسب بر پیرکی چنگی فتاد

چون نظر اندر رخ آن پیر کرد

دید او را شرمسار و روی زرد

کت بشارتها ز حق آورده ام

چند یزدان مدحت خوی تو کرد

تا عمر را عاشق روی تو کرد