کین همه فقر و جفا ما می کشیم

یک شب اعرابی زنی مر شوی را

گفت و از حد برد گفت و گوی را

جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم

نان مان نه نان خورش مان درد و رشک

کوزه مان نه آب مان از دیده اشک