نان مان نه نان خورش مان درد و رشک

گفت و از حد برد گفت و گوی را

کین همه فقر و جفا ما می کشیم

جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم

کوزه مان نه آب مان از دیده اشک

جامه ما روز تاب آفتاب

شب نهالین و لحاف از ماهتاب