یاد می کن آن زمانی را که من

زین قدر از من تبرا می کنی

تو تبرا کن که هستت دستگاه

ای تبرای ترا جان عذرخواه

چون صنم بودم تو بودی چون شمن

بنده بر وفق تو دل افروختست

هرچه گویی پخت گوید سوختست