هرچه گویی پخت گوید سوختست

یاد می کن آن زمانی را که من

چون صنم بودم تو بودی چون شمن

بنده بر وفق تو دل افروختست

من سپاناخ تو با هرچم پزی

یا ترش با یا که شیرین می سزی

کفر گفتم نک بایمان آمدم