زین نسق می گفت با لطف و گشاد

ز اعتماد او دل من جرم جست

رحم کن پنهان ز خود ای خشمگین

ای که خلقت به ز صد من انگبین

در میانه گریه ای بر وی فتاد

گریه چون از حد گذشت و های های

زو که بی گریه بد او خود دلربای