گریه چون از حد گذشت و های های

ای که خلقت به ز صد من انگبین

زین نسق می گفت با لطف و گشاد

در میانه گریه ای بر وی فتاد

زو که بی گریه بد او خود دلربای

شد از آن باران یکی برقی پدید

زد شراری در دل مرد وحید