شد از آن باران یکی برقی پدید

در میانه گریه ای بر وی فتاد

گریه چون از حد گذشت و های های

زو که بی گریه بد او خود دلربای

زد شراری در دل مرد وحید

آنک بنده روی خوبش بود مرد

چون بود چون بندگی آغاز کرد