چون بود چون بندگی آغاز کرد

شد از آن باران یکی برقی پدید

زد شراری در دل مرد وحید

آنک بنده روی خوبش بود مرد

آنک از کبرش دلت لرزان بود

چون شوی چون پیش تو گریان شود

آنک از نازش دل و جان خون بود