آن زمان ساکن شود درد و نفیر

آن مگس اندیشه ها وان مال تو

ریش تو آن ظلمت احوال تو

ور نهد مرهم بر آن ریش تو پیر

تا که پندارد که صحت یافتست

پرتو مرهم بر آنجا تافتست

هین ز مرهم سر مکش ای پشت ریش