پرتو مرهم بر آنجا تافتست

ور نهد مرهم بر آن ریش تو پیر

آن زمان ساکن شود درد و نفیر

تا که پندارد که صحت یافتست

هین ز مرهم سر مکش ای پشت ریش

و آن ز پرتو دان مدان از اصل خویش