طعمه ماران و مورانت کنند

غنج و نازت می نگنجد در جهان

باش تا که من شوم از تو جهان

گرم دارانت ترا گوری کنند

بینی از گند تو گیرد آن کسی

کو به پیش تو همی مردی بسی

پرتو روحست نطق و چشم و گوش