در درون هرگز نجنبد این گمان

هر هوا و ذره ای خود منظریست

نا گشاده کی گود کانجا دریست

تا بنگشاید دری را دیدبان

چون گشاده شد دری حیران شود

مرغ اومید و طمع پران شود

غافلی ناگه به ویران گنج یافت