زانک داند هر که چشمش را گشود

یا نگفتی فی القصاص آمد حیات

خود که را زهره بدی تا او ز خود

بر اسیر حکم حق تیغی زند

کان کشنده سخره تقدیر بود

هر که را آن حکم بر سر آمدی

بر سر فرزند هم تیغی زدی