بر سر فرزند هم تیغی زدی

زانک داند هر که چشمش را گشود

کان کشنده سخره تقدیر بود

هر که را آن حکم بر سر آمدی

رو بترس و طعنه کم زن بر بدان

پیش دام حکم عجز خود بدان