ور تو ماه و مهر را گویی جفا

جان که بی تو زنده باشد مرده گیر

گر تو طعنه می زنی بر بندگان

مر ترا آن می رسد ای کامران

ور تو قد سرو را گویی دوتا

ور تو چرخ و عرش را خوانی حقیر

ور تو کان و بحر را گویی فقیر