جان که بی تو زنده باشد مرده گیر

زانک جان چون واصل جانان نبود

تا ابد با خویش کورست و کبود

چون تو ندهی راه جان خود برده گیر

گر تو طعنه می زنی بر بندگان

مر ترا آن می رسد ای کامران

ور تو ماه و مهر را گویی جفا