ور تو قد سرو را گویی دوتا

گر تو طعنه می زنی بر بندگان

مر ترا آن می رسد ای کامران

ور تو ماه و مهر را گویی جفا

ور تو چرخ و عرش را خوانی حقیر

ور تو کان و بحر را گویی فقیر

آن بنسبت با کمال تو رواست