گفت یار بد بلا آشفتنست

از هوای خوش ز سر تا پا شکفت

در خزان چون دید او یار خلاف

در کشید او رو و سر زیر لحاف

چونک او آمد طریقم خفتنست

پس بخسپم باشم از اصحاب کهف

به ز دقیانوس آن محبوس لهف