خاک درگاهت دلم را می فریفت

صورتش بت معنی او بت شکن

شکر یزدان را که چون او شد پدید

در خیالش جان خیال خود بدید

خاک بر وی کو ز خاکت می شکیفت

گفتم ار خوبم پذیرم این ازو

ورنه خود خندید بر من زشت رو