دانک چشم دل ببستی بر گشا

تاسه تو جذب نور چشم بود

تا بپیوندد به نور روز زود

چشم باز ار تاسه گیرد مر ترا

آن تقاضای دو چشم دل شناس

کو همی جوید ضیای بی قیاس

چون فراق آن دو نور بی ثبات