گفت اندر جو تو کمتر کاه کن

هست مهمان جان ما و خویش ما

گفت آبش ده ولیکن شیر گرم

گفت لا حول از توم بگرفت شرم

گفت لا حول این سخن کوتاه کن

گفت جایش را بروب از سنگ و پشک

ور بود تر ریز بر وی خاک خشک