رحمتی که سوختم زین خام شوخ

خر همه شب ذکر می کرد ای اله

جو رها کردم کم از یک مشت کاه

با زبان حال می گفت ای شیوخ

آنچ آن خر دید از رنج و عذاب

مرغ خاکی بیند اندر سیل آب

بس به پهلو گشت آن شب تا سحر