همی بنگرم تا چه گردد زمان

وگر سوی درگاه خوانمش باز

بجویم سخن تا چه دارد به راز

نگهبان او من بسم بی گمان

چو زو کژیی آشکارا شود

که با چاره دل بی مدارا شود

ازان پس نکوهش نباید به کس