همی ز آسمان برگذارد کلاه

بیاید به درگاه تو با سپاه

شود بر تو بر تیره خورشید و ماه

سیاوش نه آنست کش دیده شاه

فرنگیس را هم ندانی تو باز

تو گویی شدست از جهان بی نیاز

سپاهت بدو بازگردد همه