فرنگیس را هم ندانی تو باز

شود بر تو بر تیره خورشید و ماه

سیاوش نه آنست کش دیده شاه

همی ز آسمان برگذارد کلاه

تو گویی شدست از جهان بی نیاز

سپاهت بدو بازگردد همه

تو باشی رمه گر نیاری دمه