تو باشی رمه گر نیاری دمه

فرنگیس را هم ندانی تو باز

تو گویی شدست از جهان بی نیاز

سپاهت بدو بازگردد همه

سپاهی که شاهی ببیند چنوی

بدان بخشش و رای و آن ماه روی

تو خوانی که ایدر مرا بنده باش