کای مرا بشکسته بودی هر دو پای

کودک از غم زد طبق را بر زمین

ناله و گریه بر آورد و حنین

می گریست از غبن کودک های های

کاشکی من گرد گلخن گشتمی

بر در این خانقه نگذشتمی

صوفیان طبل خوار لقمه جو