با ازل خوش با اجل خوش شادکام

شیخ دیده بست و در وی ننگریست

شیخ فارغ از جفا و از خلاف

در کشیده روی چون مه در لحاف

فارغ از تشنیع و گفت خاص و عام

آنک جان در روی او خندد چو قند

از ترش رویی خلقش چه گزند