می ستانم گه به مکر و گه به ریو

تا که دشمن زادگان را می کشم

هر که او را قوت ایمانی بود

وز برای زاد ره نانی بود

تا بر آرند از پشیمانی غریو

گه به درویشی کنم تهدیدشان

گه به زلف و خال بندم دیدشان