وز خوش تزویر اندر آتشند

گفت آری پهلوی یاران بهست

لیک ای جان در اگر نتوان نشست

این همه عالم طلب کار خوشند

طالب زر گشته جمله پیر و خام

لیک قلب از زر نداند چشم عام

پرتوی بر قلب زد خالص ببین