بر و بوم و فرزند و گنج و سپاه

گر آزار بودیش در دل ز من

سرم برنیفراختی ز انجمن

ندادی به من کشور و تاج و گاه

کنون با تو آیم به درگاه او

درخشان کنم تیره گون ماه او

هرانجا که روشن بود راستی