بایدش بر کند و در آتش نهاد

سال بیگه گشت وقت کشت نی

جز سیه رویی و فعل زشت نی

کرم در بیخ درخت تن فتاد

هین و هین ای راه رو بیگاه شد

آفتاب عمر سوی چاه شد

این دو روزک را که زورت هست زود