آبها در چشمه ها خون می شود

می زهاند کوه از آن آواز و قال

صد هزاران چشمه آب زلال

چون ز که آن لطف بیرون می شود

زان شهنشاه همایون نعل بود

که سراسر طور سینا لعل بود

جان پذیرفت و خرد اجزای کوه