که سراسر طور سینا لعل بود

چون ز که آن لطف بیرون می شود

آبها در چشمه ها خون می شود

زان شهنشاه همایون نعل بود

جان پذیرفت و خرد اجزای کوه

ما کم از سنگیم آخر ای گروه

نه ز جان یک چشمه جوشان می شود