ما کم از سنگیم آخر ای گروه

زان شهنشاه همایون نعل بود

که سراسر طور سینا لعل بود

جان پذیرفت و خرد اجزای کوه

نه ز جان یک چشمه جوشان می شود

نه بدن از سبزپوشان می شود

نی صدای بانگ مشتاقی درو