تا که پایم می رود رانم درو

لیک می نشکیبم از غرقاب بحر

جان و عقل من فدای بحر باد

خونبهای عقل و جان این بحر داد

چون نماند پا چو بطانم درو

بی ادب حاضر ز غایب خوشترست

حلقه گرچه کژ بود نی بر درست