ای تن آلوده بگرد حوض گرد

چون نماند پا چو بطانم درو

بی ادب حاضر ز غایب خوشترست

حلقه گرچه کژ بود نی بر درست

پاک کی گردد برون حوض مرد

پاک کو از حوض مهجور اوفتاد

او ز پاکی خویش هم دور اوفتاد