جان من کوره ست با آتش خوشست

جان به شیرینی رود خوشتر بود

ای ملامت گر سلامت مر ترا

ای سلامت جو رها کن تو مرا

کوره را این بس که خانه آتشست

همچو کوره عشق را سوزیدنیست

هر که او زین کور باشد کوره نیست