برگ بی برگی ترا چون برگ شد

کوره را این بس که خانه آتشست

همچو کوره عشق را سوزیدنیست

هر که او زین کور باشد کوره نیست

جان باقی یافتی و مرگ شد

چون ترا غم شادی افزودن گرفت

روضه جانت گل و سوسن گرفت