او شناسد بوی می کو می بخورد

چون ندید او را نباشد انتباه

روح آنکس کو بهنگام الست

دید رب خویش و شد بی خویش مست

چون نخورد او می چه داند بوی کرد

زانک حکمت همچو ناقه ضاله است

همچو دلاله شهان را داله است